BergenHinduSabha

விநாயகசட்டிவிரதம்.

விநாயக சட்டி விரதம்.

 

இவ்விரதம் கார்த்திகை மாதக் கார்த்திகை நட்சத்திரம் கழிந்த மறுநாள் ஆரம்பித்து 21வது நாளாகிய சதய நட்சத்திரமும் சட்டித்திதியும் கூடிய நாளில் நிறைவு பெறுவதாகும். இது விநாயக விரதங்களில் மிகச் சிறப்பான விரதமாகும். இந்நாள் தான் விநாயகப் பெருமான் கயமுகாசுரனைச் சம்சாரம் செய்த நாளுமாகும். இதில் காப்புக் கட்டுதல் முக்கிய நிகழ்வாகும். இவ்விரதத்தில் விநாயகர் அகவல், விநாயக புராணம் என்பன படிக்கப்படும்.

 

மூலம் : இந்து மக்களுக்கு ஒரு கையேடு, அகில இலங்கை இந்து மாமன்ற பொன்விழா வெளியீடு 2006.

 

திருவெம்பாவை

திருவெம்பாவை.

 

மாதங்களில் சிறந்தது மார்கழி மாதமாகும். மாதங்களில் நான் மார்கழி என்று கிருஷ்ண பகவான் கீதோபதேசத்தில் கூறுவதிலிருந்து இதன் மகிமையை அறியலாம். மேலும் மார்கழி தேவர்களுக்கு விடியற்காலம். எனவே இறைவனை நினைத்து திருப்பள்ளி எழுச்சி, திருவெம்பாவை ஆகியன பாடுவதற்கு மார்கழி உகந்த மாதமாகும்.

 

-திருவெம்பாவை

திருவெம்பாவை

திருச்சிற்றம்பலம்

1.    ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும்பெருஞ்

சோதியை யாம்பாடக் கேட்டேயும் வாள்தடங்கண்

மாதே வளருதியோ வன்செவியோ நின்செவிதான்

மாதேவன் வார்கழல்கள் வாழ்த்திய வாழ்த்தொலிபோய்

வீதிவாய்க் கேட்டலுமே விம்மிவிம்மி மெய்ம்மறந்து

போதார் அமளியின்மேல் நின்றும் புரண்டிங்ஙன்

ஏதேனும் ஆகாள் கிடந்தாள் என்னே என்னே

ஈதே எந்தோழி பரிசேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

2.    பாசம் பரஞ்சோதிக் கென்பாய் இராப்பகல் நாம்

பேசும் போதெப்போதிப் போதார் அமளிக்கே

நேசமும் வைத்தனையோ நேரிழையாய் நேரிழையீர்

சீசி இவையுஞ் சிலவோ விளையாடி

ஏசும் இடமீதோ விண்ணோர்கள் ஏத்துதற்குக்

கூசு மலர்ப்பாதந் தந்தருள வந்தருளும்

தேசன் சிவலோகன் தில்லைச் சிற்றம்பலத்துள்

ஈசனார்க் கன்பார்யாம் ஆரேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

3.    முத்தன்ன வெண்நகையாய் முன்வந்தெதிர் எழுந்தென்

அத்தன் ஆனந்தன் அமுதன் என்றள்ளூறித்

தித்திக்கப் பேசுவாய் வந்துன் கடைதிறவாய்

பத்துடையீர் ஈசன் பழவடியீர் பாங்குடையீர்

புத்தடியோம் புன்மைதீர்த்தாட் கொண்டாற் பொல்லாதோ

எத்தோநின் அன்புடைமை எல்லோம் அறியோமோ

சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நம்சிவனை

இத்தனையும் வேண்டும் எமக்கேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

 

4.    ஒண்ணித் திலநகையாய் இன்னம் புலர்ந்தின்றோ

வண்ணக் கிளிமொழியார் எல்லோரும் வந்தாரோ

எண்ணிக் கொடுள்ளவா சொல்லுகோம் அவ்வளவும்

கண்ணைத் துயின்றவமே காலத்தைப் போக்காதே

விண்ணுக் கொருமருந்தை வேத விழுப்பொருளைக்

கண்ணுக் கினியானைப் பாடிக் கசிந்துள்ளம்

உள் நெக்கு நின்றுருக யாமாட்டோம் நீயே வந்து

எண்ணிக் குறையில் துயிலேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

         5.    மாலறியா நான்முகனும் காணா மலையினை நாம்

போலறிவோம் என்றுள்ள பொக்கங்களே பேசும்

பாலூறு தேன்வாய்ப் படிறீ கடைதிறவாய்

ஞாலமே விண்ணே பிறவே அறிவரியான்

கோலமும் நம்மை ஆட்கொண்டருளி  கோதாட்டுஞ்

சீலமும் பாடிச் சிவனே சிவனே என்று

ஓலம்  இடினும்  உணராய் உணராய்காண்

ஏலக் குழலி பரிசேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

 

 

 

6.    மானேநீ நென்னலை நாளை வந்துங்களை

நானே எழுப்புவன் என்றலும் நாணாமே

போன திசைபகராய் இன்னம் புலர்ந்தின்றோ

வானே நிலனே பிறவே அறிவரியான்

தானே வந்தெம்மைத் தலையளித் தாட்கொண்டருளும்

வான்வார் கழல்பாடி வந்தோர்க்குன் வாய்திறவாய்

ஊனே உருகாய் உனக்கே உறும் எமக்கும்

ஏனோர்க்குந் தங்கோனைப் பாடேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

7.    அன்னே இவையுஞ் சிலவோ பல அமரர்

உன்னற் கரியான் ஒருவன் இருஞ்சீரான்

சின்னங்கள் கேட்பச் சிவன் என்றே வாய்திறப்பாய்

தென்னா என்னா முன்னம் தீசேர் மெழுகொப்பாய்

என்னானை என்அரையன் இன்னமுதென் றெல்லோமுஞ்

சொன்னோங்கேல் வெவ்வேறாய் இன்னந் துயிலுதியோ

வன்னெஞ்சப் பேதையர் போல் வாளா கிடத்தியால்

என்னே துயிலின் பரிசேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

8.    கோழி சிலம்பச் சிலம்புங் குருகெங்கும்

ஏழில் இயம்ப இயம்பும் வெண்சங்கெங்கும்

கேழில் பரஞ்சோதி கேழில் பரங்கருணை

கேழில் விழுப்பொருள்கள் பாடினோங் கேட்டிலையோ

வாழியீ தென்ன உறக்கமோ வாய்திறவாய்

ஆழியான் அன்புடைமை ஆமாறும் இவ்வாறோ

ஊழி முதல்வனாய் நின்ற ஒருவனை

ஏழைபங் காளனையே பாடேலோர் எம்பாவாய்.

 

9.    முன்னைப் பழம்பொருட்கும் முன்னைப் பழம்பொருளே

பின்னைப் புதுமைக்கும் பேர்த்தும் அப் பெற் றியனே

உன்னைப் பிரானாகப் பெற்றவுன் சீரடியோம்

உன்னடியார் தாள்பணிவோம் ஆங்கவர்க்கே பாங்காவோம்

அன்னவரே எங்கணவர் ஆவார் அவர் உகந்து

சொன்ன பரிசே தொழும்பாய்ப் பணிசெய்வோம்

இன்ன வகையே எமக்கெங்கோன் நல்குதியேல்

என்ன குறையும் இலோமேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

10.  பாதாளம் ஏழினுங்கீழ் சொற்கழிவு பாதமலர்

போதார் புனைமுடியும் எல்லாப் பொருள் முடிவே

பேதை ஒருபால் திருமேனி ஒன்றல்லன்

வேதமுதல் விண்ணோரும் மண்ணுந் துதித்தாலும்

ஓத உலவா ஒருதோழன் தொண்டருளன்

கோதில் குலத்தரன் தன் கோயிற் பிணாப்பிள்ளைகாள்

ஏதவன் ஊர் ஏதவன் பேர் ஆர் உற்றார் ஆர் அயலார்

ஏதவனைப் பாடும் பரிசேலார் எம்பாவாய்.

 

 

11.  மொய்யார் தடம்பொய்கை புக்கு முகேரென்னக்

கையாற் குடைந்து குடைந்துன் கழல்பாடி

ஐயா வழியடியோம் வாழ்ந்தோங்காண் ஆரழல்போற்

செய்யா வெண்ணீறாடி செல்வா சிறுமருங்குல்

மையார் தடங்கண் மடந்தை மணவாளா

ஐயாநீ ஆட்கொண்டருளும் விளையாட்டின்

உய்வார்கள் உய்யும் வகையெல்லாம் உயர்ந்தொழிந்தோம்

எய்யாமற் காப்பாய் எமைஏலோர் எம்பாவாய்.

 

 

12.  ஆர்த்த பிறவித் துயர்கெட நாம் ஆர்த்தாடும்

தீர்த்தன் நற்றில்லை சிற்றம்பலத்தே தீயாடும்

கூத்தன் இவ்வானும் குவலயமும் எல்லோமும்

காத்தும் படைத்தும் கரந்தும் விளையாடி

வார்த்தையும் பேசி வளைசிலம்ப வார்கலைகள்

ஆர்ப்பரவம் செய்ய அணிகுழல்மேல் வண்டார்ப்ப

பூத்திகழும் பொய்கை குடைந்துடையான் பொற்பாதம்

ஏத்தி இருஞ்சுனை நீராடேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

13.  பைங்குவளைக் கார்மலராற் செங்கமலப் பைம்போதால்

அங்கம் குருகினத்தார் பின்னும் அரவத்தால்

தங்கள் மலம்கழுவு வார்வந்து சார்தலினால்

எங்கள் பிராட்டியும் எங்கோனும் போன்றிசைந்த

பொங்கு மடுவிற் புகப்பாய்ந்து பாய்ந்துநஞ்

சங்கஞ் சிலம்பச் சிலம்பு கலந்தார்ப்பக்

கொங்கைகள் பொங்கக் குடையும் புனல்பொங்கப்

பங்கயப் பூம்புனல் பாய்ந்தாடேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

14.  காதார் குழையாடப் பைம்பூண் கலனாடக்

கோதை குழலாட வண்டின் குழாமாடச்

சீதப் புனலாடிச் சிற்றம்பலம்பாடி

வேதப் பொருள்பாடி அப்பொருளா மாபாடிச்

சோதி திறம்பாடிச் சூழ்கொன்றைத் தார்பாடி

ஆதி திறம்பாடி அந்தமா மாபாடிப்

பேதித்து நம்மை வளர்த்தெடுத்த பெய்வளைதன்

பாதத் திறம்பாடி ஆடேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

15.  ஓரொருகால் எம்பெருமான் என்றென்றே நம்பெருமான்

சீரொருகால் வாயோவாள் சித்தங் களிகூர

நீரொருகால் ஓவா நெடுந்தாரை கண்பனிப்பப்

பாரொருகால் வந்தனையாள் விண்ணோரைத் தான்பணியாள்

பேரரையர்க் கிங்ஙனே பித்தொருவர் ஆமாறும்

ஆரொருவர் இவ்வண்ணம் ஆட்கொள்ளும் வித்தகர்தாள்

வாருருவப் பூண்முலையீர் வாயார நாம்பாடி

ஏருருவப் பூம்புனல் பாய்ந்து ஆடேலோர் எம்பாவாய்.      

                                                    

16.  முன்னிக் கடலைச் சுருக்கி எழுந்துடையாள்

என்னத் திகழ்ந்தெம்மை ஆளுடையாள் இட்டிடையின்

மின்னிப் பொலிந்தெம் பிராட்டி திருவடிமேற்

பொன்னஞ் சிலம்பிற் சிலம்பித் திருப்புருவம்

என்னச் சிலைகுலவி நந்தம்மை ஆளுடையாள்

தன்னிற் பிரிவிலா எங்கோமான் அன்பர்க்கு

முன்னி அவள்நமக்கு முன்சுரக்கும் இன்னருளே

என்னப் பொழியாய் மழையேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

17.  செங்க ண்வன்பால் திசைமுகன்பால் தேவர்கள்பால்

எங்கும் இலாதோர் இன்பம்நம் பாலதாக்

கொங்குண் கருங்குழலி நந்தம்மைக் கோதாட்டி

இங்கு நம் இல்லங்கள் தோறும் எழுந்தருளிச்

செங்கமலப் பொற்பாதந் தந்தருளுஞ் சேவகனை

அங்கண் அரசை அடியோங்கட் காரமுதை

நங்கள் பெருமானைப் பாடி நலந்திகழப்

பங்கயப்பூம் புனல்பாய்ந்து ஆடேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

18.  அண்ணா மலையான் அடிக்கமலம் சென்றிறைஞ்சும்

விண்ணோர் முடியின் மணித்தொகை வீறற்றார்போல்

கண்ணார் இரவி கதிர்வந்து கார்கரப்பத்

தண்ணார் ஒளிமழுங்கித் தாரகைகள் தாமகலப்

பெண்ணாகி ஆணாய் அலியாய்ப் பிறங்கொளிசேர்

விண்ணாகி மண்ணாகி இத்தனையும் வேறாகிக்

கண்ணார் அமுதமாய் நின்றான் கழல்பாடிப்

பெண்ணேஇப் பூம்புனல்பாய்ந்து ஆடேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

19.  உங்கையிற் பிள்ளை உனக்கே அடைக்கலம் என்று

அங்கப் பழஞ்சொற் புதுக்கும் எம் அச்சத்தால்

எங்கள் பெருமான் உனக்கொன்றுரைப்போம் கேள்

எங்கொங்கை நின் அன்பர் அல்லார்தோள் சேரற்க

எங்கை உனக்கல்லா தெப்பணியுஞ் செய்யற்க

கங்குல்பகல் எங்கண் மற்றொன்றுங் காணற்க

இங்கிப் பரிசே எமக்கெங்கோன் நல்குதியேல்

எங்கெழிலென் ஞாயிறு எமக்கேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

20.  போற்றி அருளுகநின் ஆதியாம் பாதமலர்

போற்றி அருளுகநின் அந்தமாஞ் செந்தளிர்கள்

போற்றியெல் லாவுயிர்க்கும் தோற்றமாம் பொற்பாதம்

போற்றியெல் லாவுயிர்க்கும் போகமாம் பூங்கழல்கள்

போற்றியெல் லாவுயிர்க்கும் ஈறாம் இணையடிகள்

போற்றிமால் நான்முகனுங் காணாத புண்டரிகம்

போற்றியாம் உய்ய ஆட் கொண்டருளும் பொன்மலர்கள்

போற்றியாம் மார்கழிநீர் ஆடேலோர் எம்பாவாய்.

 

 

அருளியவர்: மாணிக்கவாசக சுவாமிகள், திருவண்ணாமலையில்    அருளியது.                        (எட்டாம் திருமுறை)

 

திருவாதிரை விரதம்

திருவாதிரை விரதம்.

 

 

மார்கழியில் வரும் திருவாதிரை நட்சத்திரத்தோடு கூடிய நன்நாளில் அனுட்டிப்பது திருவாதிரை விரதம். இந்த விரதம் சிவபெருமானுக்கு மிகவும் உகந்தது. இதனையொட்டியே சிவபெருமானை ஆதிரையின் முதல்வன் என்றும், ஆதிரையான் என்றும் கூறுவர்.

 

-பிள்ளையார் கதை

பிள்ளையார் கதை

 

சிறப்புப் பாயிரம்

செந்தமிழ் முனிவன் செப்பிய காதையுங்

கந்த புராணக் கதையிலுள் ளதுவும்

இலிங்க புராணத் திருந்தநற் கதையும்

உபதேச காண்டத் துரைத்தநற் கதையுந்

தேர்ந்தெடுத் தொன்றாய்த் திரட்டியைங் கரற்கு

வாய்ந்த நல்விரத மான்மிய முரைத்தான்

கன்னியங் கமுகிற் கயலினங் குதிக்குந்

துன்னிய வளவயற் சுன்னாகத்தோன்

அரங்க நாதனளித்தருள் புதல்வன்

திரம்பெறு முருகனைத் தினந்தொறும்

வரம்பெற வணங்கும் வரதபண்டிதனே.

 

காப்பு

கரும்பும் இளநீரும் காரெள்ளுந் தேனும்

விரும்பும் அவல்பலவும் மேன் மேலருந்திக்

குணமுடையனாய் வந்து குற்றங்கள் தீர்க்கும்

கணபதியேயிக் கதைக்குக் காப்பு.

திருவிளங்கு மான்மருகா சேவல் தனிலேறி

வரமரன்றா னீன்றருளும் மைந்தா - முருகனுக்கு

முன்பிறந்த யானை முகவா உனைத் தொழுவேன்

என்கதைக்கு நீயென்றுங் காப்பு.

 

விநாயகர் துதி

திருவாக்குஞ் செய்கருமங் கைகூட்டுஞ் செஞ்சொல்

பெருவாக்கும் பீடும் பெருக்கும் - உருவாக்கும்

ஆதலால் வானோரும் ஆனை முகத்தோனைக்

காதலாற் கூப்புவர்தங் கை.

ஒற்றையணி மருப்பும் ஓரிரண்டு கைத்தலமும்

வெற்றி புனைந்த விழிமூன்றும் - பெற்றதொரு

தண்டைக்கால் வாரணத்தைத் தன் மனத்தில் எப்பொழுதும்

கொண்டக்கால் வராது கூற்று.

 

சப்பாணி

எள்ளு பொரிதேன் அவல் அப்பமிக்கும் பயறும் இளநீரும்

வள்ளிக்கிழங்கும் மாம்பழமும் வாழைப்பழமும் பலாப்பழமும்

வெள்ளைப்பாலும் மோதகமும் விரும்பிப்படைத்தேன் சந்நிதியில்

கொள்ளைக் கருணைக் கணபதியே கொட்டி அருள்க சப்பாணி.

சண்டப் பெருச்சாளி ஏறிச் சடைகொண்டு வையத் துலாவி

அண்டத்து அமரர் துதிக்க அடியார்க்கு அருளும் பிரானே

எண்திக்கும் அன்பர்கள் பார்க்க இணையற்ற பேரொளி வீசக்

குண்டைக் கணபதி நம்பி கொடுங்கையாற் சப்பாணி கொட்டே.

 

சரஸ்வதி துதி

புத்தகத் துள்ளுறை மாதே பூவில் அமர்ந்திடு வாழ்வே

வித்தகப் பெண்பிள்ளாய் நங்காய் வேதப் பொருளுக்கு இறைவி

முத்தின் குடை உடையாளே மூவுலகுந் தொழுது ஏத்துஞ்

செப்புக் கவித்த முலையாய் செவ்வரி ஓடிய கண்ணாய்

தக்கோலந் தின்னும் வாயாய் சரஸ்வதி என்னுந் திருவே

எக்காலமும் உன்னைத் தொழுவேன் இயல் இசை நாடகம் என்னும்

முத்தமிழ்க் கல்விகள் எல்லாம் முழுதும் எனக்கருள் செய்து என்

சித்தம் தனில் நீ இருந்து திருவருள் செய்திடுவாயே.

 

நூல்

மந்தர கிரியில் வடபால் ஆங்கு ஓர்

இந்துவளர் சோலை இராசமா நகரியில்

அந்தணன் ஒருவனும் ஆயிழை ஒருத்தியும்

சுந்தரப் புதல்வரைப் பெறுதல் வேண்டிக்

கடவுள் ஆலயமும் கடிமலர்ப் பொய்கையுந்

தடநிழற் பள்ளியுந் தாம்பல சமைத்துப்

புதல்வரைத் தருக எனப் பொருப்பு அரசு ஈன்ற

மதர்விழி பாகனை வழிபடும் நாளின்

மற்றவர் புரியும் மாதவங் கண்டு

சிற்றிடை உமையாள் சிவனடி வணங்கிப்     10

 

பரனே சிவனே பல்லுயிர்க்கு உயிரே

அரனே மறையவற்கு அருள்புரிந்து அருளென

அந்த அந்தணனுக்கு இந்த நற்பிறப்பில்

மைந்தரில்லை என்று மறுத்து அரன் உரைப்ப

எப்பரி சாயினும் எம்பொருட்டு ஒரு சுதன்

தப்பிலா மறையோன் தனக்கு அருள் செய்கென

எமையாளுடைய உமையாள் மொழிய

இமையா முக்கண் இறைவன் வெகுண்டு

பெண்சொற் கேட்டல் பேதைமை என்று

பண்சொற் பயிலும் பாவையை நோக்கிப்     20

 

பேதாய் நீ போய்ப் பிறவென மொழிய

மாதுஉமை யவளும் மனந்தளர்வு உற்றுப்

பொன்றிடு மானுடைப் புன்பிறப்பு எய்துதல்

நன்றல என்றே நடுக்கமுற்று உரைப்பக்

கறைமிடற்று அண்ணல் கருணை கூர்ந்து

பிறைநுதல் தலவற்கு நீ பிள்ளை யாகச்

சென்று அவன் வளர்ந்து சிலபகல் கழித்தால்

மன்றல் செய்தருள்வோம் வருந்தலை என்று

விடைகொடுத்து அருள விலங்கன் மாமகளும்

பெடைம யிற்சாயற் பெண்மக வாகித்        30

 

தார்மலி மார்பன் சதுர்மறைக் கிழவன்

சீர்மலி மனைவி திருவயிற்றில் உதித்துப்

பாவை சிற்றிலும் பந்தொடு கழங்கும்

யாவையும் பயின்ற இயல்பின ளாகி

ஐயாண்டு அடைந்த பின் அன்னையும் அத்தனும்

மையார் கருங்குழல் வாள்நுதல் தன்னை

மானுட மறையோற்கு வதுவை செய்திடக்

கானமர் குழலியைக் கருதிக் கேட்பப்

பிறப்பிறப் பில்லாப் பெரியோற்கு அன்றி

அறத்தகு வதுவைக்கு அமையேன் யான் என 40

 

மற்றவன் தன்னை உன் மணமகனாகப்

பெற்றிடல் அரிதெனப் பெயர்த்து அவர் பேச

அருந்தவ முயற்சியால் அணுகுவேன் யானெனக்

கருந்தட நெடுங்கண் கவுரி அங்கு உரைத்து

மருமலி கமல மலர்த்தடத்து அருகில்

தருமலி நிழல் தவச் சாலையது அமைத்துப்

பணியணி பற்பல பாங்கியர் சூழ

அணிமலர்க் குழல் உமை அருந்தவம் பயில

அரிவை தன் அருந்தவம் அறிவோம் யாமென

இருவரும் அறியா இமையவர் பெருமான்    50

 

மான் இடம் ஏந்தும் வண்ணமது ஒழிந்து

மானிட யோக மறைவன் ஆகிக்

குடையொடு தண்டு நற்குண்டிகை கொண்டு

மடமயில் தவம்புரி வாவிக் கரையில்

கண்ணுதல் வந்து கருணை காட்டித்

தண்நறும் கூந்தல் தையலை நோக்கி

மின்பெறு நுண்ணிடை மெல்லியலாய் நீ

என்பெறத் தவமிங்கு இயற்றுவது என்றலும்

கொன்றை வார்சடையனைக் கூட என்று உரைத்தலும்

நன்று எனச் சிரித்து நான்மறை யோனும்    60

 

மாட்டினில் ஏறி மான் மழுத் தரித்துக்

காட்டினிற் சுடலையிற் கணத்துடன் ஆடிப்

பாம்பும் எலும்பும் பல்தலை மாலையுஞ்

சாம்பரும் அணிந்து தலையோடு ஏந்திப்

பிச்சை கொண்டு உழலும் பித்தன் தன்னை

நச்சி நீ செய்தவம் நகைதரும் உமக்கெனப்

பூங்கொடி அருந்தவம் பூசுரன் குலைத்தலும்

ஆங்கு அவள் நாணமுற்று அணிமனை புகுதச்

சேடியர் வந்து செழுமலர் குழலியை

வாடுதல் ஒழிகென மனமிகத் தேற்றிச் 70

 

சிந்துர வாள்நுதற் சேடியர் தாம்போய்த்

தந்தை தாயிருவர் தாளினை வணங்கி

வாவிக் கரையில் வந்தொரு மறையோன்

பாவைதன் செங்கையைப் பற்றினான் என்றலும்

தோடு அலர்கமலத் தொடைமறை முனியை

ஆடக மாடத்து அணிமனை கொணர்க என

மாடக யாழ்முரல் மங்கையர் ஓடி

நீடிய புகழாய் நீ எழுந்து அருள் என

மைம்மலர்க் குழலி வந்து எனை அழைக்கில்

அம்மனைப் புகுவன் என்று அந்தணன் உரைத்தலும் 80

 

பொற்றொடி நீ போய்ப் பொய்கையில் நின்ற

நற்றவ முனியை நடாத்திக் கொணர்கெனச்

சிவனை இகழ்ந்த சிற்றறிவுடையோன்

அவனையான் சென்றிங்கு அழைத்திடேன் என்று

சிற்றிடை மடந்தையுஞ் சீறினள் ஆகி

மற்றைய மாதர் மதிமுகம் நோக்கி

நெற்றியிற் கண்ணுடை நிமலனுக்கு அல்லதென்

பொற்புஅமர் கொங்கை பொருந்துதற்கு அரிதால்

மானிட வேட மறையவன் தனக்கு

யான் வெளிப்படுவது இல்லையென்று இசைப்ப     90

 

மலையிடை வந்த மாமுனி தன்னை இணையடி

தொழுதல் இளையோர்க்கு இயல்பெனத்

தந்தையுந் தாயுந் தகைபெற மொழியச்

சிந்தை குளிர்ந்து சீறுதல் ஒழிந்து

தாய் சொல்மறுத்தல் பாவமென்று அஞ்சி

ஆயிழை தானும் அவனெதிர் சென்று

சுற்றிவந்து அவனடி சுந்தரி வணங்கி

மற்றவன் தன்னை மனையிற் கொணர்ந்து

ஆதியம் பகவற்கு அன்பன் ஆகும்

வேதியன் பழைய விருத்தன் என்றெண்ணி   100

 

ஆசனம் நல்கி அருக்கியம் முதலாப் பாத

பூசனைகள் பண்ணிய பின்னர்ப்

போனகம் படைத்துப் பொரிக்கறி பருப்புநெய்

ஆன்பால் மாங்கனி அழகிய பலாச்சுளை

தேன் கதலிப்பழம் சீர்பெறப் படைத்து

அந்தணன் தன்னை அமுது செய்வித்துச்

சந்தனங் குங்குமச் சாந்து இவை கொடுத்துத்

தக்கோலத்தொடு சாதிக் காயும்

கற்பூரத்தொடு கவின்பெறக் கொண்டு

வெள்ளிலை அடைக்காய் விளங்கிய பொன்னின்    110

 

ஒள்ளிய தட்டில் உகந்து முன்வைத்துச்

சிவனெனப் பாவனை செய்து நினைந்து

தவமறை முனிவனைத் தாளிணை வணங்கத்

தேனமர் குழலி திருமுகம் நோக்கி

மோனமாமுனி புன்முறுவல் காட்டிக்

கற்றைச் சடையுங் கரமொரு நான்கும்

நெற்றியில் நயனமும் நீல கண்டமும்

மானும் மழுவும் மலர்க்கரத்து இலங்கக்

கூன்மதி நிலவும் கொழித்திட முடிமேல்

வரந்தரு முதல்வன் மடமயில் காணக் 120

 

கரந்ததன் உருவங் காட்டி முன்நிற்ப

மரகத மேனி மலைமகள் தானும்

விரைவொடு அங்கு அவன் அடி வீழ்ந்து இறைஞ்சினளே

அரிஅயன் இந்திரன் அமரர் விஞ்சையர்

கருடர் கின்னரர் காய வாசியர்

ஏதமில் முனிவர் அவுணர் இராக்கதர்

பூதர் இயக்கர்கிம் புருடர் அலகை

சித்தர் தாரகை கந்தர்வர்கள் முதலாய்க்

கணிக்கரும் பதினெண் கணத்தில் உள்ளவரும்

மணிக்கருங் களத்தனை வந்தடைந்து அதன்பின்    130

 

மன்றல் அங் குழலிக்கு வதுவைநாள் குறித்துத்

தென்றல் வந்துஇலங்கு முன்றில் அகத்துப்

பொன்திகழ் பவளப் பொற்கால் நாட்டி

மாணிக்கத்தால் வளை பல பரப்பி

ஆணிப்பொன் தகட்டால் அழகுற வேய்ந்து

நித்தில மாலை நிரைநிரை தூக்கிப்

பக்திகள் தோறும் பலமணி பதித்துத்

தோரணம் நாட்டித் துகில் விதானித்துப்

பூரணப் பொற்குடம் பொலிவுற வைத்துத்

திக்குத் தோறும் திருவிளக்கேற்றிப்    140

 

பத்திப் படர்முளைப் பாலிகை பரப்பிக்

கன்னலுங் கழுகுங் கதலியும் நாட்டிப்

பன்மலர் நாற்றிப் பந்தர் சோடித்து

நலமிகு கைவலோர் நஞ்சணி மிடற்றனைக்

குலவிய திருமணக் கோலம் புனைந்தார்

வருசுரர் மகளிர் மலைமகள் தன்னைத்

திருமணக் கோலஞ் செய்தனர் ஆங்கே

எம்பிரானையும் இளங்கொடி தன்னையும்

உம்பர் எல்லாம் ஒருங்குடன் கூடிக்

கடலென விளங்கும் காவணந் தன்னில் 150

 

சுடர்விடு பவளச் சுந்தரப் பலகையி்ல்

மறைபுகழ்ந்து ஏத்த மகிழ்ந்து உடன் இருத்திப்

பறையொலியோடு பனிவளை ஆர்ப்ப

வதுவைக்கு ஏற்ற மறைவிதி நெறியே

சதுர்முகன் ஓமச் சடங்குகள் இயற்றத்

தறுகலன் ஒளிபொன் தாலி பூட்டிச்

சிறுமதி நுதலியைச் சிவன்கைப் பிடித்தபின்

அரிவலஞ் சூழ எரிவலம் வந்து

பரிவுடன் பரிமளப் பாயலில் வைகிப்

போதுஅணி கருங்குழற் பூவை தன்னுடனே   160

 

ஓதநீர் வேலிசூழ் உஞ்சையம் பதிபுக

ஏரார் வழியில் எண்திசை தன்னைப்

பாரா தேவா பனிமொழி நீ என

வருங்கருங் குழலாள் மற்றும் உண்டோ எனத்

திருந்து இழை மடந்தை திரும்பினாள் பார்க்கக்

களிறும் பிடியுங் கலந்து விளையாடல் கண்டு

ஒளிர்மணிப்பூணாள் உரவோடு உடனே

இவ் வகையாய் விளையாடுவோம் இங்கென

அவ்வகை அரனும் அதற்கு உடன் பட்டு

மதகரி உரித்தோன் மதகரி யாக 170

 

மதர்விழி உமைபிடி வடிவம் அதாகிக்

கூடிய கலவியில் குவலயம் விளங்க

நீடிய வானோர் நெறியுடன் வாழ

அந்தணர் சிறக்க ஆனினம் பெருகச்

செந்தழல் வேள்வி வேத ஆகமம் சிறக்க

அறம்பல பெருக மறம்பல சுருங்கத்

திறம்பல அரசர் செகதலம் விளங்க

வெங்கரி முகமும் வியன்புழைக்கையோடு

ஐங்கர தலமும் மலர்ப்பதம் இரண்டும்

பவளத்து ஒளிசேர் பைந் துவர்வாயும்  180

 

தவளக் கிம்புரித் தடமருப்பு இரண்டும்

கோடி சூரியர் போற் குலவிடு மேனியும்

பேழைபோல் அகன்ற பெருங்குட வயிறும்

நெற்றியில் நயனமும் முப்புரி நூலும்

கற்றைச் சடையுங் கனக நீண்முடியுந்

தங்கிய முறம்போல் தழைமடிச் செவியுமாய்

ஐங்கரத்து அண்ணல் வந்து அவதரித்தலும்

பொங்கரவு அணிந்த புண்ணிய மூர்த்தியும்

மங்கை மனமிக மகிழ்ந்து உடன் நோக்கி

விண்ணு ளோர்களும் விரிந்த நான் முகனும் 190

 

மண்ணு ளோர்களும் வந்து உனை வணங்க

ஆங்கு அவர் தங்கட்கு அருள் சுரந்து அருளித்

தீங்கது தீர்த்துச் செந்நெறி அளித்துப்

பாரண மாகப் பலகனி அருந்தி

ஏரணி ஆலின்கீழ் இனிதுஇரு என்று

பூதலந் தன்னிற் புதல்வனை இருத்திக்

காதல்கூர் மடநடைக் கன்னியுந் தானும்

மைவளர் சோலை மாநகர் புகுந்து

தெய்வ நாயகன் சிறந்து இனிது இருந்த பின்

வான வராலும் மானு டராலும்  200

 

கானமர் கொடிய கடு விலங்காலும்

கருவிகளாலுங் காலனாலும்

ஒரு வகையாலும் உயிரழியாமல்

திரம்பெற மாதவஞ் செய்து முன்னாளில்

வரம் பெறுகின்ற வலிமை யினாலே

ஐம்முகச் சீயம் ஒத்து அடற்படை சூழக்

கைம்முகம் படைத்த கயமுகத்து அவுணன்

பொன்னுலகு அழித்துப் புலவரை வருத்தி

இந்நிலத் தவரை இடுக்கண் படுத்திக்

கொடுந்தொழில் புரியுங் கொடுமை கண்டு ஏங்கி    210

 

அடுந்தொழிற் குலிசத்து அண்ணலும் அமரருங்

கறைபடு கண்டக் கடவுளைப் போற்றி

முறையிடக் கேட்டு முப்புரம் எரித்தோன்

அஞ்சலீர் என்று அவர்க்கு அபயங் கொடுத்தே

அஞ்சுகைக் கரிமுகத்து அண்ணலை நோக்கி

ஆனை மாமுகத்து அவுணனோடு அவன் தன்

சேனைகள் முழுவதுஞ் சிந்திடப் பொருது

குன்றுபோல் வளர்ந்த குறட்படை கூட்டி

வென்று வா என்று விடை கொடுத்தருள

ஆங்கு அவன் தன்னோடு அமர்பல உடற்றிப்  220

 

பாங்குறும் அவன்படை பற்றறக் கொன்றபின்

தேர்மிசை ஏறிச் சினங்கொடு செருவிற்

கார்முகம் வளைத்த கயமுகா சுரன்மேல்

ஒற்றைவெண் மருப்பை ஒடித்து அவன் உரத்திற்

குற்றிட எறிந்தான் குருதிசோர்ந் திடவே

சோர்ந்தவன் வீழ்ந்து துண்ணென எழுந்து

வாய்ந்த மூடிகமாய் வந்து அவன் பொரவே

வந்த மூடிகத்தை வாகனம் ஆக்கி

எந்தை விநாயகன் ஏறினன் இப்பால்

எறிந்த வெண்மருப்பு அங்கு இமைநொடி அளவில்  230

 

செறிந்தது மற்று அவன் திருக் கரத்தினிலே

வெல்லவைக் கதிர்வேல் விழிபடைத்து அருளும்

வல்லவை தனைத்தன் மனை என மணந்தே

ஓகையோடு எழுந்து ஆங்கு உயர்படை சூழ

வாகையும் புனைந்து வரும் வழி தன்னிற்

கருச்சங் கோட்டிக் கயல் கமுகு ஏறும்

திருச்செங் காட்டிற் சிவனை அர்ச்சித்துக்

கணபதீச் சுரம் எனுங் காரண நாமம்

கணபதி புகழ்தரு பதிக்கு உண்டாக்கிச்

சங்கரன் பார்ப்பதி தனிமன மகிழ      240

 

இங்குவந்து அன்புடன் எய்திய பின்னர்க்

கணங்களுக்கு அரசாய்க் கதிர்முடி சூட்டி

இணங்கிய பெருமை பெற்று இருந்திட ஆங்கே

தேவர்கள் முனிவர் சித்தர் கந்தருவர்

யாவரும் வந்து இவன் ஏவல் செய்திடுநாள்

அதிகமாய் உரைக்கும் ஆவணித் திங்களின்

மதிவளர் பக்கம் வந்திடு சதுர்த்தியில்

விநாயகற் குரிய விரதமென்று என்றெண்ணி

மனாதிகள் களித்து மரபொடு நோற்றார்

இப்படி நோற்றிட் எண்ணிய பெறுநாள் 250

 

ஒப்பரும் விரதத்து உறும் ஒரு சதுர்த்தியில்

நோற்று நற்பூசை நுடங்காது ஆற்றிப்

போற்றி செய்திட்டார் புலவர் ஐங்கரனை

மருமலர் தூவும் வானவர் முன்னே

நிருமலன் குமரன் நிருத்தம் புரிந்தான்

அனைவருங் கைதொழுது அடிஇணை போற்ற

வனைகழற் சந்திரன் மனச்செருக்கு அதனால்

பேழைபோல் வயிறும் பெருத்த காத்திரமும்

தாழ்துளைக் கையும் தழைமுறச் செவியும்

கண்டனன் நகைத்தான் கரிமுகக் கடவுளும்   260

 

கொண்டனன் சீற்றம் குபேரனை நோக்கி

என்னைக் கண்டு இங்கு இகழ்ந்தனை சிரித்தாய்

உன்னைக் கண்டவர் உரைக்கும் இத்தினத்திற்

பழியொடு பாவமும் பலபல விதனமும்

அழிவும் எய்துவர் என்று அசனிபோற் சபித்தான்

விண்ணவர் எல்லாம் மிகமனம் வெருவிக்

கண்ணருள் கூருங் கடவுள் இத் தினத்திற்

கோரவெஞ் சினமிகக் கொண்டனன் அந்நாள்

மார்கழித் திங்கண் மதிவளர் பக்கஞ்

சதயந் தொட்ட சட்டிநல் விரதமென்   270

 

இதயத்து எண்ணி யாவரும் நோற்றார்.

இப்புவி மாந்தர் இயம்பிய விரதம்

வைப்புடன் நோற்ற வகை இனிச் சொல்வாம்

குருமணி முடிபுனை குருகுலத்து உதித்த

தருமனும் இளைய தம்பி மார்களும்

தேவகி மைந்தன் திருமுக நோக்கி

எண்ணிய விரதம் இடையூ றின்றிப்

பண்ணிய பொழுதே பலிப்பு உண் டாகவுஞ்

செருவினில் எதிர்ந்த செறுநரை வென்று

மருமலர்ப் புயத்தில் வாகை சூடவும்   280

 

எந்தத் தெய்வம் எவ்விரதத்தை வந்தனை

செய்யில் வருநமக்கு உரையெனப்

பாட்டுஅளி துதையும் பசுந்துழாய் மார்பனுங்

கேட்டருள் வீர் எனக் கிளர்த்த லுற்றான்

அக்கு நீறணியும் அரன்முதல் அளித்தோன்

விக்கினந் தீர்க்கும் விநாயக மூர்த்தி

ஓடவைத் திடும்பொன் ஒத்துஒளி விளங்கும்

கோடி சூரியர்போற் குலவிய மேனியன்

கடகரி முகத்தோன் காத்திரம் பெருத்தோன்

தடவரை போலுஞ் சதுர்ப்புய முடையோன்   290

 

சர்வா பரணமுந் தரிக்கப் பெற்றவன்

உறுமதிக் குழவிபோ லொருமருப் புடையோன்

ஒருகையில் தந்தம் ஒருகையிற் பாசம்

ஒருகையின் மோதகம் ஒருகையிற் செபஞ்செய்

உத்தம மாலையோன் உறு நினைவின்படி

சித்தி செய்வதனாற் சித்தி விநாயகன்

என்று இமையவரும் யாவருந் துதிப்ப

நன்றி தரும் திருநாமம் படைத்தோன்

புரவலர்க் காணப் புறப்படும் போதும்

செருவினில் யுத்தஞ் செய்திடும் போதும்     300

 

வித்தி யாரம்பம் விரும்பிடும் போதும்

உத்தி யோகங்கள் உஞற்றிடும் போதும்

ஆங்கவன் தன்னை அருச்சனை புரிந்தாற்

தீங்கு உறாது எல்லாஞ் செயம் உண்டாகும்

கரதலம் ஐந்துக் கணபதிக்கு உரிய

விரதமொன்று உளதை விரும்பி நோற்றவர்க்குச்

சந்ததி தழைத்திடுஞ் சம்பத் துண்டாம்

புந்தியில் நினைந்த பொருள்கை கூடும்

மேலவர் தமையும் வென்றிட லாமெனத்

தேவகி மைந்தன் செப்பிடக் கேட்டு    310

 

நுவலரும் விரதம் நோற்றிடும் இயல்பும்

புகர்முகக் கடவுளைப் பூசை செய்விதமும்

விரித்தெமக்கு உரைத்திட வேண்டுமென்று இரப்ப

வரைக்குடை கவித்தோன் வகுத்துரை செய்வான்

தேருநீர் ஆவணித் திங்களின் மதிவளர்

பூர்வ பக்கம் புணர்ந்திடு சதுர்த்தியின்

முந்தும் புலரியின் முறை நீர் படிந்து

சந்தி வந்தனந் தவறாது இயற்றி

அத்தினம் அதனில் ஐங்கரக் கடவுளைப்

பத்தியோடு அர்ச்சனை பண்ணுதல் வேண்டும் 320

 

வெள்ளியாற் பொன்னால் விளங்கும் அவன் தன்

ஒள்ளிய அருள் திரு உருவுண்டாக்கிப்

பூசனை புரியப் புகன்றனர் பெரியோர்

ஆசுஇலா மண்ணால் அமைத்தலுந் தகுமால்

பூசனஞ் செயுமிடம் புனித மாக்கி

வாசமென் மலரின் மஞ்சரி தூக்கிக்

கோடிகம் கோசிகம் கொடி விதானித்து

நீடிய நூல்வளை நிறைகுடத்து இருத்தி

விந்தைசேர் சித்தி விநாயகர் உருவைச்

சிந்தையில் நினைந்து தியானம் பண்ணி     330

 

ஆவா கனம் முதல் அர்க்கிய பாத்தியம்

வாகார் ஆச மனம் வரை கொடுத்து

ஐந்து அமிர்தத்தால் அபிடேகித்துக்

கந்தம் சாத்திக் கணேச மந்திரத்தால்

ஈசுர புத்திரன் என்னும் மந்திரத்தால்

மாசு அகல் இரண்டு வத்திரஞ் சாத்திப்

பொருந்து உமை சுதனாப் புகலு மந்திரத்தால்

திருந்தும் பளிதத் தீபங் கொடுத்துப்

பச்சறுகுடன் இருபத்தொரு விதமாய்

பத்திர புஸ்பம் பலபல கொணர்ந்தே    340

 

உமாசுதன் கணாதிபன் உயர்கரி முகத்தோன்

குமார குரவன் பாசாங் குசகரன்

ஏக தந்தன் ஈசுர புத்திரன்

ஆகு வாகனன் அருள்தரு விநாயகன்

சர்வ காரியமுந் தந்தருள் புரிவோன்

ஏரம்ப மூர்த்தி என்னும் நாமங்களால்

ஆரம்பத்துடன் அர்ச்சனை பண்ணி

மோதகம் அப்பம் முதற் பணிகாரம்

தீது அகல் மாங்கனி தீங்கதலிப்பழம்

வருக்கை கபித்த மாதுளங் கனியொடு 350

 

தரித்திடு நெட்டிலைத் தாழைமுப் புடைக்காய்

பருப்புநெய் பொரிக்கறி பால்தயிர் போனகம்

விருப்புள சுவைப்பொருள் மிகவும் முன்வைத்து

உருத்திரப்பிரியன் என்று உரைக்கும் மந்திரத்தால்

நிருந்தன் மகற்கு நிவேதனங் கொடுத்து

நற்றவர் புகன்ற நானான்கு உபசாரமும்

மற்றவன் திருவுளம் மகிழ்ந்திடச் செய்து

எண்ணுந் தகுதி இருபிறப் பாளர்க்கு

உண் அறு சுவைசேர் ஓதனம் நல்கிச்

சந்தன முத்துத் தானந் தக்கிணை      360

 

அந்தணர்க்கு ஈந்திட்டு அருச்சகன் தனக்குத்

திருத்தகும் விநாயகத் திருவுருவத்தைத்

தரித்த வத்திரத்துடன் தானமாக் கொடுத்து

நைமித்திகம் என நவில்தரு மரபால்

இம்முறை பூசனை யாவர் செய்தலும்

எண்ணிய கருமம் யாவையும் முடிப்பர்

திண்ணிய செருவிற் செயம்மிகப் பெறுவர்

அரன் இவன் தன்னை முன் அர்ச்சனை பண்ணிப்

புரமொரு மூன்றும் பொடிபட எரித்தான்

உருத்திரன் இவனை உபாசனை பண்ணி     370

 

விருத்திரா சுரனை வென்று கொன்றிட்டான்

அகலிகை இவன்தாள் அர்ச்சனை பண்ணிப்

பகர்தருங் கணவனைப் பரிவுட னடைந்தாள்

தண்ணார் மதிமுகத் தாள் தமயந்தி

அன்னான் இவனை அர்ச்சனை பண்ணி

நண்ணார் பரவு நளனை அடைந்தாள்

ஐங்கரக் கடவுளை அர்ச்சனை பண்ணி

வெங்கத நிருதரை வேரறக் களைந்து

தசரதன் மைந்தன் சீதையை அடைந்தான்

பகிரதன் என்னும் பார்த்தி இவன் இவனை    380

 

மதிதலந் தன்னின் மலர்கொடு அர்ச்சித்து

வரநதி தன்னை வையகத்து அழைத்தான்

அட்ட தேவதைகளும் அர்ச்சித்து இவனை

அட்ட போகத்துடன் அமிர்தமும் பெற்றார்

உருக்மணி என்னும் ஒண்டொடி தன்னைச்

செருக்கொடு வவ்விச் சிசுபாலன் தான்

கொண்டு போம் அளவிற் குஞ்சர முகனை

வண்டு பாண்மிழற்றா மலர்கொடு அர்ச்சித்துத்

தாரியின் மறித்தவன் தனைப்புறங் கண்டு

யாமும் அங்கு அவளை இன்புறப் பெற்றோம்       390

 

புகர்முகக் கடவுளைப் பூசனை புரிந்து

மிகமிக மனத்தில் விளைந்தன பெற்றார்

இப்புவி தன்னில் எண்ணிலர் உளரால்

அப்படி நீவிரும் அவனை அர்ச்சித்தால்

எப்பொருள் விரும்பினீர் அப்பொருள் பெறுவீர்

என்று கன்றெரிந்தோன் எடுத்திவை உரைப்ப

அன்றுமுதல் தருமனும் அனுசரும் இவனைப்

பூசனை புரிந்து கட்புலன் இலான் மைந்தரை

நாசனம் பண்ணி நராதிபர் ஆகிச்சிந்தையில்

நினைத்தவை செகத்தினிற் செயங்கொண்டு   400

 

அந்தமில் செல்வத்து அரசியல் பெற்றார்.

ஈங்கு இது நிற்க இவ்விரதத்து இயல்

ஓங்கிய காதை மற்றொன்று உரை செய்வாம்

கஞ்சநான் முகன் தரும் காசிபன் புணர்ந்த

வஞ்சக மனத்தாள் மாயை தன் வயிற்றிற்

சூரன் என்று ஒருவனுந் துணைவருந் தோன்றி

ஆர்கலி சூழ்புவி அனைத்தையும் அழித்தே

சீருடைச் சுவர்க்கத் திருவளங் கெடுத்தும்

புரந்தரன் முதலிய புலவரை வருத்தியும்

நிரந்தரந் தீய நெறி நடத்துதலால்      410

 

ஆயிரங் கண்ணனும் அமரரும் முனிவரும்

நீ இரங்கு எமக்கென நெடுங்கரங் கூப்பி

இரசத கிரிஉறை இறைவனை வணங்கி

வரமிகுஞ் சூரன் வலிமைகள் உரைக்கச்

சுடர்விடு மணிமுடிச் சூரனை வெல்லக்

கதிர்விடு வடிவேல் கரதலத்து ஏந்தும்

புதல்வனைத் தருவோம் போமின் நீர்

என அமரர் கோனுக்கு அரன்விடை கொடுத்துச்

சமரவேல் விழித் தையலுந் தானுங்

கூடிய கலவியிற் கூடாது ஊடலும்    420

 

ஓடிய வானோர் ஒருங்குடன் கூடிப்

பாவகன் தன்னைப் பரிவுடன் அழைத்துச்

சூரன் செய்யுந் துயரம் எல்லாம்

ஊர் அரவு அணிந்தோற்கு உரையென உரைப்பக்

காமனை எரித்த கடவுள் என்றஞ்சிப்

பாவகன் பயமுறப் பயமுனக்கு ஏதென

உற்றிடுங் கரத்தலத்து உன்னையே தரித்தான்

நெற்றியின் நயனமும் நீயே ஆதலிற்

குற்றம் அடாது கூறுநீ சென்றென

வானவர் மொழிய மற்றவன் தானுந்   430

 

தானும் அச் சபையில் தரியாது ஏகி

எமை ஆளுடைய  உமையாளுடனே

அமையா இன்பத்து அமர்ந்து இனிது இருந்த

பள்ளி மண்டபம் பாவகன் குறுகலும்

ஒள்ளிய மடந்தை ஒதுங்கி நாணுதலுந்

தெள்ளிதிற் பரமனுந் தேயுவைக் கண்டே

ஆறுமுகப் பிள்ளையை அவன் கையில் ஈதலும்

வறியவன் பெற்ற வான்பொருள் போலச்

சோதி நீண்முடிச் சுடரோன் கொணர்ந்து

வாத ராசன் மலர்கையிற் கொடுப்ப    440

 

நீதி யோடு நின்று கையேந்திப்

போத நீள் வாயுவும் பொறுக்க ஒண்ணாமல்

தரும்புனற் கங்கை தன்கையில் கொடுப்பத்

தரும்புனற் கங்கையுந் தாங்கவொண்ணாமற்

பொருந்திரைச் சரவணப் பொய்கையில் வைப்பத்

தண்ஆர் வதனத் தாமரை ஆறுங்

கண் ஆறு இரண்டும் கரம் ஈராறும்

தூண் எனத் திரண்ட தோள் ஈராறும்

மாண் அயில் ஆதி வான்படை யுங்கொண்டு

அறுமுகக் கடவுள் அங்கு அவதரித் திடலும்  450

 

மறுகிய உம்பர் மகிழ்ந்து உடன்கூடி

அறுமீன் களைப்பால் அளித்தீர் என்று அனுப்ப

ஆங்கவர் முலையுண்டு அறுமுகன் தானும்

ஓங்கிய வளர்ச்சி உற்றிடும் நாளில்

விமலனும் உமையும் விடையுகைத்து ஆறு

தலைமகன் இருந்த சரவணத்து அடைந்து

முருகுஅலர் குழல் உமை முலைப்பால் ஊட்ட

இருவரும் இன்பால் எடுத்து எடுத்து அணைத்துத்

தேவர் தம்படைக்குச் சேனா பதியெனக்

காவல்கொண்டு அளிக்கக் கதிர்முடி சூட்டி    460

 

அயில்வேல் முதற்பல ஆயுதங் கொடுத்துத்

திசையெலாஞ் செல்லுந் தேருமொன்று உதவிப்

பூதப் படைகள் புடைவரப் போய் நீ

ஓதுறும் அவுணரை ஒறுத்திடு என்றனுப்ப

இருளைப் பருகும் இரவியைப் போலத்

தகுவரென்று அவரைச் சமரிடை முருக்கிக்

குருகுபேர் பெறுங் குன்றமுஞ் சூரன்

மருமமுந் துளைபட வடிவேல் விடுத்தே

யாவரும் வியப்புற இந்திரன் மகளாந்

தேவகுஞ் சரியைத் திருமணம் புணர்ந்திட்டு  470

 

அமரர் கோனுக்கு அமருலகு அளித்துக்

குமர வேளுங் குவலயம் விளங்க

அமரா வதியில் அமர்ந்து இனிது இருந்தான்

சமர வேலுடைச் சண்முகன் வடிவுகண்டு

அமரர் மாதர் அனைவரும் மயங்கி

எண்டருங் கற்பினை இழந்தது கண்டே

அண்டர் எல்லாம் அடைவுடன் கூடி

மாதொரு பாகனை வந்து அடி வணங்கி

மருமலர்க் கடம்பன் எம் மாநகர் புகாமல்

அருள்செய வேண்டும் நீ அம்பிகா பதியென  480

 

இமையவர் உரைப்ப இறையவன் தானுங்

குமரனைக் கோபங் கொண்டுமுன் முனியக்

காவல்கொண்டு எம்வினை கட்டறுத்து அருளுஞ்

சேவலங் கொடியோன் தேசம் போகத்

திருந்திழை உமையாள் அருந்துயர் எய்தி

வருந்தி முன்னிற்க மங்கையைப் பார்த்து

மங்கை நீ தான் வருந்துதல் ஒழிகுதி

அங்கையாற் சூதெறிந்து ஆடுவோம் வாவென

வென்றதுந் தோற்றதும் விளம்புவார் யாரெனக்

குன்றமென் முலையாள் கூறிய சமயம்      490

 

புற்றுஅரவு அணிந்த புனிதனைக் காண அங்கு

உற்றனன் திருமால் ஊழ்வினை வலியாற்

சக்கிர பாணியைச் சான்றெனக் குறித்து

மிக்கதோர் சூது விருப்புடன் ஆடச்

சாயக நேருந் தடநெடுங் கருங்கண்

நாயகி வெல்ல நாயகன் தோற்ப

இன்பவாய் இதழ் உமையான் வென்றேன் என

எம்பெருமானும் யான்வென்றேன் என

ஒருவர்க் கொருவர் உத்தரம் பேசி

இருவருஞ் சாட்சியம் இவனைக் கேட்ப 500

 

மாமனை வதைத்த மால்முகம் நோக்கிக்

காமனை எரித்தோன் கண்கடை காட்ட

வென்ற நாயகி தோற்றாள் என்றுந்

தோற்ற நாயகன் வென்றான் என்றும்

ஒன்றிய பொய்க்கரி உடன் அங்கு உரைப்பக்

கன்றிய மனத்தொடு கவுரி அங்கு உருத்து

நோக்கி நீ இருந்தும் நுவன்றிலை உண்மை

வாக்கினில் ஒன்றாய் மனத்தினில் ஒன்றாய்

மைக்கரி யுரித்தோன் வதனம் நோக்கிப்

பொய்க்கரி உரைத்த புன்மையினாலே  510

 

கனலென வயிற்றிற் கடும்பசி கனற்ற

நிலமிசைக் குருட்டு நெட்டுடற் பாம்பாய்க்

கடகரி முகத்துக் கடவுள் வீற்றிருக்கும்

வடதரு நீழலிற் கிடவெனச் சபித்தாள்

முளரிகள் பூத்த முகி்ல் நிறத்து உருப்போய்த்

துளவு அணி மருமனுந் துணை விழியிழந்தே

ஆண்டு அரைக் கணத்தில் ஆயிரம் யோசனை

நீண்டபைப் பாந்தள் நெட்டுடல் எடுத்து

வளர்மருப்பு ஒன்றுடை வள்ளல் வீற்றிருக்கும்

கிளர்சினை ஆலின் கீழ்க்கிடந் தனனால் 520

 

திரிகடக் கரியின் திருமுகக் கடவுளும்

வழிபடும் அடியார் வல்வினை தீர்த்தே

எழில்பெறு வடமரத்தின் கீழ் இருந்தான்

கம்ப மாமுகத்துக் கடவுள் தன் பெருமையை

அம்பு வியோருக்கு அறிவிப்போம் என

உம்பர் உலகத்து ஓர் எழு கன்னியர்

தம்பநூல் ஏணியில் தாரணி வந்து

கரிமுகக் கடவுளைக் கைதொழுது ஏத்திக்

கார்த்திகைக் கார்த்திகைக் கழிந்த பின்னாளில்

ஆர்த்த கலிங்கத்து அணியிழை வாங்கி 530

 

இருபத்தோர் இழை இன்புறக் கட்டி

ஒருபோது உண்டி உண்டு ஒரு மனமாய்

வேதத்து ஆதியும் பூமியில் எழுத்தும்

ஆதி விநாயகற்கு ஆன எழுத்தும்

மூன்றெழுத்து அதனால் மொழிந்த மந்திரமும்

தேன்தருங் குழலியர் சிந்தையுட் செபித்தே

உரைதரு பதினாறு உபசாரத்தால்

வரைமகள் மதலையை வழிபாடு ஆற்றி

இருபது நாளும் இப்படி நோற்று

மற்றை நாள் ஐங்கர மாமுகன் பிறந்த 540

 

அற்றைநாள் சதயமும் ஆறாம் பக்கமுஞ்

சேரும் அத் தினத்தில் தெளிபுனல் ஆடி

வாரண முகத்தோன் வதிபெருங் கோயில்

சீர்பெற மெழுகித் திருவிளக் கேற்றிக்

குலவுபொற் கலைகள் கொடு விதானித்து

உலர்பல தொடுத்திடு மாலைகள் ஆற்றிக்

கொலைபுரி வடிவேற்கு கற்குமுன் வருகை

மலைமுகக் கடவுளை மஞ்சனம் ஆட்டிப்

பொற்கலை நன்னூற் பூந்துகில் சாத்திச்

சொற்பெறு சந்தனச் சுகந்தம் பூசிக்     550

 

செருந்தி சண்பகஞ் செங்கழு நீரொடு

குருத்து மல்லிகை கோங்கொடு பிச்சி

கருமுகை புன்னை கடிகமழ் பாதிரி

மருவிரி ஞாழல் மகிழ் இரு வாட்சி

தாமரை முல்லை தழையவில் கொன்றை

பூமலர் நொச்சி பூத்தமைக் குவளை

காந்தள் ஆத்தி கடம்பு செவ்வந்தி

வாய்ந்த நல்எருக்கு மலர்க்கர வீரம்

பச்சிலை நொச்சி படர்கொடி அறுகு

முத்தளக் கூவிளம் முதலிய சாத்தித்  560

 

தூப தீபங்கள் சுகம்பெறக் கொடுத்தே

அப்பம் மோதகம் அவல் எள்ளுருண்டை

முப்பழந் தேங்காய் முதிர்முழுக் கரும்பு

தேனுடன் சர்க்கரை செவ்விள நீருடன்

பால்நறு நெய்தயிர் பருப்புடன் போனகங்

கற்பகக் கடவுள் களித்திடத் திருமுன்

பொற்புறப் படைத்துப் பூசனை பண்ணி

நோற்பது கண்டு நோலாது இருந்த

பாப்புரு வாகிய பஞ்சா யுதனும்

யாப்புறு கொங்கையீர் யானும் நோற்பேன் என      570

 

ஆங்கு அவன் தனக்கும் வேண்டுவது அளித்துப்

பாங்கொடு இவ்விரதம் பரிந்து நோற்பித்தார்

அண்டர் நாயகனாம் ஐங்கரன் அருளால்

விண்டுவும் பண்டுஉள வேடம் பெற்றே

உஞ்சைமா நகர்புகுந்து உமையொடு

விமலன் கஞ்சநாள் மலர்ப்பதங் கைதொழு திடலும்

பஞ்சிமென் சீறடிப் பார்ப்பதி நெஞ்சின்

வெஞ்சினம் மிகுந்து விமலனை நோக்கி

யானிடுஞ் சாபம் நீங்கியது ஏதென

மானெடுங் கண்ணி மணிக்கதவு அடைப்ப    580

 

இறையவன் இதற்குக் காரணம் ஏதென

மறிகடல் துயிலும் மாயவன் உரைப்பான்

பிறைமருப்பு ஒன்றுடைப் பிள்ளை அன்று

எனக்குத் தந்தருள் புரிந்த தவப்பயன் ஈதெனச்

சிந்தை மகிழ்ந்து தேவர் தேவனும்

பூங்கொடி அடைத்த பொன்தாழ் நீங்கச்

சாங்குமுன் உரைத்த சக்கர பாணி

இக்கதை சொல்ல அக்கணி சடையனும்

மிக்கநல் விரதம் விருப்புடன் நோற்றபின்

மாதுஉமை அடைந்த வன்தாழ் நீக்கி   590

 

நாதனை நணுகிட நம்பனும் நகைத்தான் 
தானோ வந்தது நகையானது னத்
 
தேன்நேர் மொழியாள் தெளியக் கூறென
 
நன்மதி நுதலாய் நானிலந் தன்னில்
 
உன்மகன் நோன்பின் உறுதி அறிந்து
 
சிந்தை மகிழ்ந்து சிரித்தேன் யானென
 
அந்தமில் அரனை ஆயிழை வணங்கிப்
 
பொருஞ் சூர் அறவேல் போக்கிய குமரன்
 
வரும்படி யானும் வருத்தி நோற்பேனென
 
இறையவன் கதைசொல ஏந்திழை நோற்றபின் 600
 

குறமட மகளைக் குலமணம் புரிந்தோன்.
 
சுடர்வடி வேலோன் தொல்வினை தீர்ந்து
 
தாதுமை வண்டு உழுந்தாமத் தாமனை
 
மாதுமை யாளை வந்து கண்டனனே
 

கண்ண நீ கண்ணிலாக் கட்செவி ஆகுஎனக் 
தண்நறுங் குழலுமை சாபமிட்டதுவும்
 
அக்கு நீறணியும் அரன்முதல் அளித்த
 
விக்கின விநாயகன் விரதம் நோற்று அதன்பின்
 
சுடர்க்கதை ஏந்துந் துளவ மாலையன்
 
விடப்பணி
ருவம் விட்டு நீங்கியதும், 610

பவுரிகொள் கூத்துடைப் பரமனும் நோற்றுக்
 
கவுரி அன்று அடைத்த கபாடந் திறந்ததும்,
 
வாசமென் குழலுடை மாதுமை நோற்பத்
 
தேசம் போகிய செவ்வேள் வந்ததும்,
 
வானவர் நோற்று வரங்கள் பெற்றதும்,
 
நாரத முனிவன் நவின்றிடக் கேட்டே
 
இந்நிலந் தன்னில் இவ்விரதத்தை
 
மன்னவன் வச்சிர மாலிமுன் நோற்றுக்
 
காயத் தெழுந்த கடும்பிணி தீர்த்து
 
மாயிரும் புவியின் மன்னனாய் வாழ்ந்து 620
 

தடமுலைத் திலோத்தமை தனைமணம் புரிந்து
 
மழவிடை போற்பல மைந்தரைப் பெற்றுக்
கடைமுறை வெள்ளியங் கயிலையில் உற்றான்
 
பரிவொடு இவ்விரதம் பாரகந் தன்னில்
 
விரைகமழ் நறுந்தார் விக்ர மாதித்தன்
 
மறிகடற் புவிபெற வருந்தி நோற்றிடுநாள்
 
மற்றவன் காதல் மடவரல் ஒருத்தி
 
இற்றிடும் இடையாள் இலக்கண சுந்தரி
 
மெத்த அன்புடன் இவ் விரதம் நோற்பேனென
 
அத்தந் தன்னில் அணியிழை செறித்துச் 630

சித்தம் மகிழ்ந்து சிலநாள் நோற்றபின் 
உற்ற நோன்பின் உறுதி மறந்து
 
கட்டிய இழையைக் காரிகை அவிழ்த்து
 
வற்றிய கொவ்வையின் மாடே போட
 
ஆங்கு அது தழைத்தே அலருந் தளிருமாய்ப்
 
பாங்குற ஓங்கிப் படர்வது கண்டு
 
வேப்பஞ் சேரியிற் போய்ச் சிறையிருந்த
 
பூப்பயில் குழல்சேர் பொற்றொடி யொருத்தி
 
அவ்வியம் இல்லாள் அவ்விடந் தன்னிற்
 
கொவ்வை அடகு கொய்வாள் குறுகி 640

இழையது கிடப்பக் கண்டு அவள் எடுத்துக்
 
குழைதவிழ் வரிவிழிக் கோதை கைக்கட்டி
 
அப்பமோடு அடைக்காய் அவைபல வைத்துச்
 
செப்பமுடனே திருந்திழை நோற்றிடக்
 
கரிமுகத்து அண்ணல் கருணை கூர்ந்து
 
பண்டையில் இரட்டி பதம் அவட்கு அருள
 
கொண்டுபோய் அரசனுங் கோயிலுள் வைத்தான்
 
விக்கிர மாதித்தன் விழிதுயில் கொள்ள
 
உக்கிரமான உடைமணி கட்டித்
 
தண்டையுஞ் சிலம்புத் தாளினின்று ஒலிப்பக் 650

கொண்டல் போல்வருங் குஞ்சர முகத்தோன்
 
மனமிகக் கலங்கு மன்னவன் தன்னிடங்
 
கனவினில் வந்து காரண மாக 
இலக்கண சுந்தரி இம்மனை இருக்கிற்
 

கலக்கம் வந்திடுங் கழித்திடு புறத்தெனத் 
துண்ணென எழுந்து துணைவியை நோக்கிக்
 
கண்ணுறக் கண்ட கனவின் காரணம்
 
அண்ணல் உரைத்திடும் அவ்வழி தன்னில்
 
ஆனை குதிரை அவைபல மடிவுற
 
மாநகர் கேடுறும் வகையது கண்டு 660

இமைப்பொழுது இவள் இங்கு இருக்கலாகாது என
 
அயற் கடை அவனும் அகற்றிய பின்னர்
 
வணிகன் தனது மனைபுகுந்து இருப்ப
 
மணியும் முத்தும் வலிய கல்லாய்விட
 
அணியிழை தன்னை அவனும் அகற்ற
 
உழவர் தம்மனையில் உற்று அவள் இருப்ப
 
வளர்பயிர் அழிந்து வளம்பல குன்ற
 
அயன்மனை அவரும் அகற்றிய பின்னர்க்
 
குயவன் மனையிற் கோற்றொடி செல்லக்
 
குயக்கலம் உடைந்து கொள்ளை போக 670

அயற்கடை அவனும் அகற்றிய பின்னர்த்
தூசுதூய்து ஆக்குந் தொழிலோர் மனைபுகத்
 
தூசுகளெல்லாந் துணிந்து வேறாகத்
 
தூசரும் அவளைத் தூரஞ் செய்ய
 
மாலைக் காரன் வளமனை புகலும்
 
மலை பாம்பாம் வகையது கண்டு
 
ஞாலம் எல்லாம் நடுங்கவந்து உதித்தாய்
 

சாலவும் 'பாவிநீ தான்யார்?' என்ன
வெம்மனம் மிகவும் மேவி முனிவுறா
 
அம்மனை அவனும் அகற்றிய பின்னர் 680

அவ்வை தன்மனை அவள் புகுந்திருப்ப
 
அவ்வை செல்லும் அகங்கள் தோறும்
வைதனர் எறிந்தனர் மறியத் தள்ளினர்
 
கைகொடு குத்தினர் கண்டோர் பழித்தனர்
அவ்வை மீண்டும் தன் அகம் அதிற்சென்று
 
இவ்வகைக் கன்னி நீ யாரென வினாவக்
 
காத்தாண்டு உலகு கருணையோடு ஆண்ட
 
மார்த்தாண்ட ராசன் மாமகள் ஒருத்தி
எல்லார்க்கும் மூத்தாள் இலக்கண சுந்தரி
 
சொல்லும் விக்கிரம சூரியன் மனையெனச் 690
 

சீர்கெட இருந்த தெரிவையை நோக்கி
 
நீரது கொண்டு நிலம் மெழுகிடுக எனச்
சாணி எடுக்கத் தையலுஞ் சென்றாள்
 
சாணியும் புழுத்துத் தண்ணீர் வற்றிப்
 
பேணிய புழுவாய்ப் பெரிது தோன்ற
 
மானேர் விழியாள் வருந்துதல் கண்டு
 
தானே சென்று சாணி எடுத்துத்
 
தண்ணீர் கொணர்ந்து தரை மெழுக்கிட்டு
 
மண்ணிய வீட்டில் மணிவிளக்கு ஏற்றிப்
 
புத்தகம் எடுத்து வாவெனப் புகலப் 700
 

புத்தகம் பாம்பாய்ப் பொருந்தி நின்றாட
 
மெத்தஉள் நடுங்கி வீழ்ந்தவள் கிடப்பக்
 
கொவ்வையங் கனிவாய்க் கோதையை விலக்கி
 
அவ்வை தானே அகமதிற் சென்று
 
புத்தக எடுத்துப் பொருந்தப் பார்த்து
 
வித்தக நம்பி விநாயக மூர்த்தி
 
கற்பகப் பிள்ளைசெய் காரியம் இதுவென
 
உத்தமி அவ்வை உணர்ந்து முன்அறிந்து
 
தவநெறி பிழைத்த தையலை நோக்கி
 
துவலரும் விநாயக நோன்பு நோற்றிடுக எனக் 710
 

கரத்து மூஏழு இழைக் காப்புக் கட்டி
 
அப்பமும் அவலும் மாம் பல பண்டமுஞ்
செப்ப மதாகத் திருமுன் வைத்தே
 
அவ்வை கதைசொல ஆயிழை கேட்டு
 
மத்தகக் களிற்றின் மகா விரதத்தை
 
வித்தகமாக வியங்கு இழை நோற்றுக்
 
கற்பக நம்பி கருணை பெற்றதன் பின்,
 
சக்கர வாள சைனியத்தோடு
 
விக்ர மாதித்தன் வேட்டையிற் சென்று
 

தானுஞ் சேனையுந் தண்ணீர் விரும்பி 720

எவ்வகை செய்வோம் எனஉளம் மெலிந்தே
 
அவ்வை தன்மனை அங்குஅவர் அணுக
 
எய்துந் தாகமும் இளைப்புங் கண்டு
 
செவ்வே அவற்றைத் தீர்க்க எண்ணி
 
இலக்கண சுந்தரி என்பவள் தன்னை
 
அப்பமும் நீரும் அரசற்கு அருள்எனச்
 
செப்பிய அன்னை திருமொழிப் படியே
 
உண்நீர்க் கரகமும் ஒரு பணிகாரமும்
 
பண்நேர் மொழியாள் பார்த்திபற்கு உதவ
 
ஒப்பறு படையும் உயர்படை வேந்தனும் 730
 

அப்பசி தீர அருந்திய பின்னர்
 
ஆனை குதிரை அவைகளும் உண்டுந்
 
தான்அது தொலையாத் தன்மையைக் கண்டே
 
இவ்வகை சமைத்த நீ யாரென வினவ
 
அவ்வல் அம் குழலாள் மௌனமாய் நிற்ப
 
அவ்வை தான்சென்று அரசற்கு உரைப்பாள்
கணபதி நோன்பின் காரணங் காண் இது
 
குணமுடை இவள் உன் குலமனையாட்டி
 
இலக்கண சுந்தரி என்று அவ்வை கூற
 
மங்கையை நோக்கி மனம்மிக மகிழ்ந்து 740

திங்கள்நேர் வெள்ளிச் சிவிகையில் ஏற்றிக்
 
கொண்டுஊர் புகுந்தான் கொற்ற வேந்தனும்
ஒண்தொடி யாரில் உயர்பதம் உதவினன்
 
சிந்துர நுதலார் சென்று அடி பணியச்
 
சுந்தரி இருந்தாள் சுகத்துடன் மகிழ்ந்தே.745
 

 

காப்பு

கரும்பும் இளநீரும் காரெள்ளுந் தேனும்

விரும்பும் அவல்பலவும் மேன் மேலருந்திக்

குணமுடையனாய் வந்து குற்றங்கள் தீர்க்கும்

கணபதியேயிக் கதைக்குக் காப்பு.

திருவிளங்கு மான்மருகா சேவல் தனிலேறி

வருமரன்றா னீன்றருளும் மைந்தா - முருகனுக்கு

முன்பிறந்த யானை முகவா உனைத் தொழுவேன்

என்கதைக்கு நீயென்றுங் காப்பு.

 

ஆசிரியர்: யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள சுன்னாகத்தைச் சேர்ந்த திரு.வரத பண்டிதர்